Zatrzymaj się bracie, stań, zachowaj spokój / Hold on, my brother, stand and keep calm

Ponieważ "Smutny wiersz na koniec roku" Artura z tomiku Krystalizacja był już na blogu publikowany, zatem dziś w związku z realnym końcem obecnego roku, inny wiersz Artura nieźle współgrający z rocznymi (nied)ostatkami. Utwór zaplanowany jako żart wymknął się autorowi spod kontroli, nabrał nieco mroczniejszych odcieni i w efekcie trafił do jak najbardziej poważnego, debiutanckiego tomiku współtwórcy bloga pt. Krystalizacja (Artur Rogalski, Krystalizacja, Radzyń Podlaski, red. Robert Konca, opr. graf. autor, wyd. RASIL).

Artur Rogalski

***

Zatrzymaj się bracie,
stań, zachowaj spokój.
Czas przepływa przez ciała
przezroczystą strugą. To wodopój
lęków, rewir grozy, strefa mroku.
Tylko pomyśl o tym co się stało,
o tym co się nigdy nie wydarzy
ile nam jeszcze kalendarzy
przeznaczono do kupienia.
Ale dosyć. Opuszczamy zonę przeznaczenia.
Uciekamy do domu
do pracy do pisania
Mrok za nami. Jeden krok.
I zawsze nas dogania.

Artur Rogalski Krystalizacja, Radzyń Podlaski, 2015, s. 61.


I - przesłany dla katedralnego bloga (dziękuję!) - przekład Iwony Cymerman:


Hold on, my brother,
stand and keep calm.
Time flows through the bodies
as a transparent stream. It's a waterhole
of fears, territory of terror, zone of darkness.
Just think about what happened,
what will never happen
and how many more calendars we are
supposed to purchase.
But enough. We are leaving the zone of destiny.
Running home
to our writing, our work.
Darkness stays behind us. Just one step.
And it is always catching up with us.

Okładka Krystalizacji Artura Rogalskiego
(własnego projektu autora), Radzyń Podlaski 2015.

*

Poniżej - najnowszy 21 numer "Kwartalnika kulturalnego Kozirynek", w którym znalazła się pierwsza, nader pochlebna recenzja Krystalizacji (wpleciona w esej o historii "Kwartalnika...") pióra Artura Ziontka (członka redakcji "Koziegorynku", edytora, literaturoznawcy prowadzącego także nader ciekawy blog literacki "Byciopis" http://byciopis.blogspot.com/). Dzięki uprzejmości recenzenta i redakcji przedstawiam poniżej fragmenty recenzji Krystalizacji, częściowo w oryginale:

Okładka "Koziegorynku".
Radzyń Podlaski 2017.
Na okładce wykorzystano
fot. Dariusza Dorosza.

A. Ziontek, Kozirynkowe reminiscencje
na smutny koniec pięknej dekady.
"Kozirynek. Kwartalnik kulturalny",
Radzyń Podlaski 2017, red. D. Magier, 
A. Świć, P. Zacharewicz, 
M. Bober, A. Ziontek.

Artur Rogalski: Krystalizacja (2015) Tym tomikiem, osiem stron temu, inicjowałem spisanie kilku myśli o dziesięcioletniej przygodzie z "Kozimrynkiem". Nie jest to wyznanie egotyczne. Myśląc o przygodzie z pismem, jako podmiot traktuję ogół autorów, czytelników i ich doświadczenia lekturowe. ta wielość istnień jest zbiorowym bohaterem literackiej dekady "Koziny".

*

 [...] Autor znany głównie jako historyk, archiwista, badacz dziejów Podlasia i epoki napoleońskiej, debiutuje książką poetycką. Wcześniej publikował swe utwory w antologiach i czasopismach literackich. Jest to debiut tyleż późny, co i przetrzymany jak wino, wyklarowany i pełni dojrzały. Okres młodzieńczych "burz i naporów" ma daleko za sobą. Jego poetycka dykcja jest więc ukształtowana, pozbawiona chwilowych uniesień i nadmiernej emocjonalności.  Czasami nawet można odnieść wrażenie, że naukowa profesja autora przekłada się na jego poezję - słowa są wyważone i z pietyzmem dobrane [...]. Tu wszystko jest precyzyjnie skonstruowane jak odmierzający czas zegarek. Zresztą motyw czasu, jego upływu byłby tu znaczący [...]. Śmierć, stwarzająca i ocalająca moc poezji, liryczne echo rozmów z Robertem Koncą i Wojtkiem Szmigoniem - składają się na maleńkie centra, które obudowane słowami tworzą rozległe galaktyki. Te wiersze żyją i piskliwie świdrują w - wydawałoby się - ustalonych ideach. Natarczywie powracają, nie dają o sobie zapomnieć, nakazują prze-myślenie i prze-zwanie tego, co dawno uznało się za oczywiste. Koniec. Reszta w osobnym artykule...  

No i dobrze, starczy na razie pochwał dla naszego kolegi (co wcale nie oznacza, że nie oczekujemy na obiecany artykuł - wręcz przeciwnie!). Co prawda na katedralnym blogu jest zasada, że o wszelakich twórcach mówimy jak o zmarłych (albo dobrze albo wcale), to jednak trzymajmy się też zasady Roberta Juarroza, nakazującej ograniczenie mówienia o poezji na rzecz jej przyswajania. Nie zwalnia to oczywiście ojca budowniczego z należytego, jak najserdeczniejszego podziękowania złożonego Arturowi Ziontkowi za wnikliwość, empatię i tyle ciepłych, entuzjastycznych słów skierowanych w stronę Krystalizacji.
Przy okazji - w "Kozimrynku", od chwili jego założenia publikowali wszyscy współtwórcy bloga (o tym też pisze w swym eseju A. Ziontek). Cała historia "Kwartalnika..." to rzecz na oddzielny wpis (albo i cykl wpisów). W numerze 21 (ponoć ostatnim ale nie traćmy nadziei) o temacie przewodnim "Obcy" znajdziemy nowe utwory Artura Rogalskiego (wiersze: Ważki, Demon powietrza demon ziemi, Karakuri-Ningyō), Roberta Koncy (wiersz: Lusterko wsteczne, opowiadanie: Napisany), Iwony Cymerman (wiersz: Lot bezzałogowy) i Artura Ziontka (wiersze: ***["Chciałbym żebyście"], ***["Zawodzący pisk"], opowiadanie: Nieszczęście czyli jak Konopka musiał się zmierzyć z tym, co uznawał jedynie za legendę).
Zachęcam do lektury. 

Czytelnicy do czytania! Twórcy do piór! Budowniczy na budowę! 
Architekci do pionów i kielni!

Rzeki Epizodyczne cz. 1 / Episodic Rivers, part 1

Jako że w progi katedralnego bloga (blogoprogi?) zawitało sporo gości na co dzień przebywających w kręgu języka angielskiego, dziś będzie kilka tłumaczeń anglojęzycznych. Tak się szczęśliwie złożyło, że niektóre wiersze współtwórców bloga były tłumaczone na ten język 8 lat temu w zbiorze Rzeki Epizodyczne. 

Rzeki epizodyczne zostały wydane przez Radzyńskie Stowarzyszenie Inicjatyw Lokalnych (wraz z Konfraternią Kozirynek) w Radzyniu Podlaskim w 2009 r. Poezje przełożyła na język angielski Iwona Cymerman.  Łącznie w tomiku znalazło się pięcioro poetów, których wiersze zostały pogrupowane w odrębnych częściach. Każda z części otrzymała "rzeczny" podtytuł. W zbiorze "Źródło" znalazły się utwory Marii Kryńskiej-Szostak, w "Meandrach" - Wojciecha Szmigonia, w "Rozlewiskach" - Magdaleny Raczko, w "Brzegach" - Artura Rogalskiego, w "Nurcie" - Roberta Koncy. Książkę do drugu przygotował Przemysław Tytus Krupski. Autorem niemal wszystkich ilustracji zdobiących "Rzeki" była malarka Magdalena Raczko, łącząca talent i wrażliwość literacką z profesjonalnymi umiejętnościami malarskimi.   

Dziś wybrane utwory trojga autorów. Już niedługo, w 2018 r. kolejne i kolejni.   

Rzeki epizodyczne, okładka.
 Wykorzystano obraz "Liwiec"
(olej na płótnie), autorstwa
Magdaleny Raczko z 2008 r.  

Rzeki epizodyczne, okładka.
 Wykorzystano rysunek "Samotne drzewo"
(rysunek węglem), autorstwa
Magdaleny Raczko z 2006 r.  

Robert Konca


RZEKI EPIZODYCZNE

Nie pamiętamy początku

Kresu sobie nie wyobrażamy

Chcielibyśmy tylko

Jakiejś kontynuacji –

Nicość dla naszych zmysłów

Jest nie do przyjęcia

Czy jesteśmy jedynie

Przypadkowymi adresatami

Impulsów elektrycznych

Zwanych bólem ekstazą

Nienawiścią miłością

Wszystkim i niczym

I tak wytrwale składamy

Słowo do słowa

W powieści życia nie czytanej przez nikogo

Czy zostaje po nas tylko

Znak zapytania w gasnących źrenicach

W które już nikt nie spojrzy

Przecież istnieją takie rzeki

Których nurty wyrzucane spod ziemi

Cierpliwą mocą źródła

Nie karmią żadnego morza

Lecz nagle wracają do wnętrza ziemi

My – rzeki epizodyczne

Nie zapominajmy

O źródle

EPISODIC RIVERS

We do not remember the beginning

The end we cannot imagine

We would only like

Some kind of continuity –

Nothingness for our senses

Is unacceptable

Are we merely

Accidental addressees

Of electrical impulses

Called pain ecstasy

Hatred love

Everything and nothing

And so persistently we match

A word to a word

In a story of life read by no one

Does there remain after us

But a question mark in fading pupils

Into which no one will look anymore

Yet such rivers do exist

Whose currents are pushed out from under the earth

By the patient power of the source

They do not feed any sea

But suddenly they return to the earth’s core

Let us – episodic rivers

Not forget

The source

"Miłość" z cyklu "Przestrzenie błękitu", (olej na płótnie)
autorstwa Magdaleny Raczko  z 2003 r. 

Maria Kryńska-Szostak

Ludziom przydałby się czasem dzień wolny od życia.

św. Augustyn

ŁĄKA

Leżę więc Augustynie rozpostarta – pozioma,

Zapach łąki pulsuje w nozdrzach jak pieśń.

Tutaj się narodziłam – to organiczna bliskość

Z trawą, wzrostem, rozpadem, łańcuchem przemiany.

Niebo przygląda mi się leniwie – to pozór.

Pomyśl, że za tą chmurą energia kosmosu

Porusza wielkim młyńskim kołem: na zatracenie,

Na śmierć. Zobacz, jak wyłania się nagle

I pochłania nas olbrzymia paszcza powietrza.

A z  zakamarków mózgu napływa lęk

Z mieczem buntu osadzonym w dłoni.

Jak mam tu odpocząć, św. Augustynie?

THE MEADOW

 Sometimes it would behoove a man to have a day free from life.

(Saint Augustine)

So I am lying, Augustine, spread – horizontal,

The smell of the meadow is pulsating in the nostrils like a song.

Here I was born – it is an organic closeness

To the grass, the growth, the decay, the chain of change

The sky is watching me idly – it is a pretense

Think, behind that cloud the energy of the cosmos

Is moving a great millwheel: to waste,

To death. Look how all of a sudden are emerging

And devouring us enormous jaws of air.

And from the recesses of the brain a fright is flooding in

With the sword of rebellion set in the hand.

How can I rest here, Saint Augustine?

"Mroczna materia", fot. Robert Konca,
Rzeki epizodyczne, s. 76

Artur Rogalski

MIASTO

co dalej robić z życiem

które już uciekło

zaszyło się

w zakamarkach podwórek

schowało pod schodami

starej kamienicy

przycupnęło za drzewem ogrodu

czasami jeszcze je widać

kiedy przemyka między

żywopłotem

prześlizguje przez dziury w murze

aby dotrzeć do miejsca

gdzie na granicy miasta

uliczki opadają schodami

ku brzegom rzeki

THE TOWN

whatever  more can be done

with a run – away life

holed up

in the corners of the backyard

hidden under the stairs

of an old tenement

crouched behind a garden tree

still able to be seen sometimes

stealing among the hedges

sliding through the holes in the wall

in order to reach the place

where on the city outskirts

the streets descend the stairs

to the river banks